Warm at heart by HiRight

From : http://hiright.diaryis.com/?20070530
To : Everyone
Subject : Warm at Heart

—————————————————-

บันทึก ณ​ เวลา 12.36น. ของวันพุธที่ 30 พฤษภาคม 2550

ขณะที่ผมกำลังนั่งทำงานอยู่หน้าคอมที่ทำงาน
ก็มี msn เด้งขึ้นมาจากน้องคนนึงที่เราเคยร่วมงานจัด storythai meeting#2 ขึ้นสมัยกระนู้นน
น้องคนที่ว่านี้มีชื่อว่า ชาครีย์ .. ชาครีย์ จากหลุดโลก ที่มาทราบว่าจริงๆมันชื่อว่า “เอี่ยว”

หลังจากเสร็จงาน storythai meeting#2 ครั้งนั้นแล้ว (ปี 2545)
ผมก็เพิ่งได้เจอไอ้เจ้าเอี่ยวอีกทีที่ ม.กรุงเทพ กล้วยน้ำไท หลังจากกลับจากสัมนาฝ่ายช่วงปลายเดือน พ.ค. 2546
เป็นการเจอกันแบบงงๆ ว่ามันมาทำอะไรที่นี่
หลังจากได้พูดคุยกัน ผมก็เพิ่งทราบว่ามันมาสมัครเรียนที่นิเทศฯ ที่นี่
มาเป็นรุ่นน้องผมซะงั้น แต่ผมน่ะเพิ่งเรียนจบ
ห่างกัน 4 ปีแก่โคตร T_T

เจอหน้ากันคุณน้องเอี่ยวก็เล่าให้ฟังว่ามันเรียนอยู่ภาค JR
เดาได้ไม่ยาก เพราะคนที่เขียนไดอารี่ได้โคตรงงและโคตรเฉียบอย่างมันก็สมควรเรียนภาคนี้อยู่แล้ว
ก่อนจะที่ผมจะแยกกลับไป เจ้าเอี่ยวก็ทำหน้าเหมือนครุ่นคิดอะไรซักอย่าง ก่อนที่จะพูดว่า..

“พี่ไหครับ พี่ช่วยผูกไทค์ให้ผมหน่อยได้ไหม ผมผูกไม่เป็น”
“….”

ผมบ่นออกมาด้วยอารมณ์แบบรุ่นพี่กร้านโลก

“โตจนเข้ามหาลัยแล้วยังผูกไม่เป็นอีกเรอะ”

แต่มือผมก็หยิบไทค์ของเจ้าเอี่ยวมาพาดที่คอตัวเองแล้วก็ผูกๆ
และหลังจากนั้น ก็ไม่ค่อยจะได้เจอเจ้าเอี่ยวซักเท่าไหร่ ยกเว้นเวลาไปสอนที่รังสิต
เจอก็ได้แต่ทักทายแป๊บๆ เพราะต่างก็มีหน้าที่จะต้องทำกัน

ย้อนกลับไปอีกที..
บันทึก ณ เวลา 12.36 ของวันพุธที่ 30 พฤษภาคม 2550

msn ที่เด้งขึ้นมาของผมมาจากน้องเอี่ยว เพื่อบอกว่า “ไปครับ”
หลังจากที่ผมตั้งชื่อใน msn ว่า “ใครไปงาน T-shirt ทักด้วย”

หลังจากที่คุยกันเรื่องศิลปินที่จะไปร่วมงาน รวมพาดพิงถึงพี่เพชร โอสถาฯ ว่าใช้งบ PR อัลบั้มตัวเองเยอะ
เอี่ยวตอบออกมาตามประสาเด็ก ม.กรุงเทพว่า

“ใช่ซี๊… ค่าเทอมเราทั้งนั้นครับ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”

ขำกันไป
ผมเลยชวนคุยต่อว่า

“เอี่ยวนี่รับปริญญาไปหรือยัง”
“จบแล้ว ยังไม่ได้รับปริญญาครับผม”

…

“เชื่อมั้ย เนคไทที่อาจารย์ผูกให้ตั้งแต่ตอนนั้น ผมไม่เคยแก้เลย”

ผมตอบกลับไปแบบติดตลกว่า

“หูย.. นานมาก กลัวแกะแล้วผูกใหม่ไม่ได้เหรอ?”

เอี่ยวตอบกลับมาว่า

“คุณค่าทางใจครับ.. ผมชอบอะไรแบบนี้นะ เก็บไว้เป็นคุณค่าทางใจ”

อ่านจบแล้วผมก็ค่อยๆนึกภาพวันนั้นขึ้นมาอีกที
มันก็ผ่านมา 4 ปีพอดิบพอดีแล้ว

จริงๆแล้วการที่มีใครซักคนจำสิ่งที่เราทำให้ได้ แม้จะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ
มันก็เป็นคุณค่าทางใจเราเหมือนกัน

แม้แต่ตุ๊กตาหมีที่ส่งมาจากบริสเบรนหรือโปสการ์ดหลายๆใบที่ส่งมา
ชอคโกแลตจากเพื่อนและพี่สาวที่แคนาดา เสื้อยืดและยาโปรตีนจากแวนคูเวอร์
ของฝากจากแอร์สาวจากเกาหลี

มันเป็นคุณค่าทางใจดีมากๆหลังจากได้หยิบมันขึ้นมาอ่าน ขึ้นมาดู
มีความรักรอบๆแบบนี้ก็ดีเหมือนกันแม้จะยังไม่มีคนรัก

อุ่นใจดีแฮะ ไดวันนี้..

—————————————————-

Posted in May 30, 2007, 12:36 Hrs.
At http://hiright.diaryis.com

:)