Thai Usage 101

ตีพิมพ์ครั้งแรก : บทความในวิชาการใช้ภาษาไทย มหาวิทยาลัยรังสิต
เวลาในการเขียน : 20 นาที

ไม่มีมนุษย์ผู้ใดรักคนอื่นมากกว่าตนเอง

จากคำกล่าวที่ว่า “ไม่มีมนุษย์ผู้ใดรักคนอื่นมากกว่าตนเอง” นั้น หลายคนๆ รวมทั้งผู้เขียนเองคงต้องจำใจยอมรับกับถ้อยวลีดังกล่าว อาจเป็นเพราะว่ามนุษย์เราย่อมละอายที่จะโป้ปดแก่ตนเองไปว่าเราเกิดมาเพื่อสร้างและให้ความรักแก่ผู้อื่น หาใช่ตนเองไม่ และมนุษย์เรามีเหตุผลร้อยแปดในการเลือกที่จะรักตนเอง มากกว่าพันเก้าประการที่จะทำเพื่อมนุษย์คนอื่นๆ อย่างแน่นอน

หากพินิจถึงแก่นสารของชีวิตให้ดี เราจะพบว่า ทุกความรักย่อมมีเงื่อนไข มีข้อแม้ในตัวมันเอง และไม่มีรักใดที่มอบให้โดยไม่หวังผลตอบแทน หากเปรียบตัวอย่างดังเช่นความรักของบิดาหรือมารดาที่มีต่อบุตร ด้วยหลักจารีตทางสังคมและศีลธรรม ทำให้บิดามารดาต้องเลี้ยงดูบุตรของตนเอง ให้ความรักและความเอาใจใส่อย่างเต็มที่ หามิเช่นนั้นแล้วอาจถูกปรามาสจากสังคมส่วนใหญ่ที่ต่างก็รักตนเอง (และชอบที่จะเห็นความวิบัติของผู้อื่น) โดยที่บิดามารดาเองนั้นก็มีความปราถนาอยู่ลึกๆ ว่า ตนเองจะได้รับการตอบแทนบุญคุณ รับการเลี้ยงดูจากบุตรของตนเองจวบจนชีวิตจะหาไม่ สิ่งเหล่านี้เองที่มนุษย์เราเรียกมันว่า “เงื่อนไข” ที่อยู่เบื้องหลัง “ความรัก” มาตลอดเวลา เพียงแต่ไม่มีผู้ใดกล้าที่จะพูดมันออกมาตรงๆ อาจเป็นเพราะมนุษย์เรานั้นรักตัวเองมากพอที่จะไม่พูดสิ่งที่เป็นความจริงที่น่าเจ็บปวดออกมาก็เป็นได้

ตราบใดที่ตรรกะของมนุษย์เราไม่มีวันซ้อนทับกันได้อย่างสนิท ตราบนั้นมนุษยชาติก็จะยังคงทุ่มเถียงกันเรื่องเงื่อนไขในความรักเรื่อยไป ไม่มีสิ้นสุด มนุษย์เราควรยอมรับความจริงของชีวิตที่เป็นอยู่อย่างหนึ่งก็คือ ไม่มีมนุษย์ผู้ใดรักคนอื่นมากไปกว่าตนเอง และทุกความรักไม่ว่าจะในรูปแบบใดก็ตาม ย่อมมีเงื่อนไขในตัวมันเองเช่นเดียวกัน

:)