Football

ตีพิมพ์ครั้งแรก : นิตยสาร Image คอลัมน์ Human Matrix ฉบับเดือนมิถุนายน 2552

หายใจเข้าฟุต หายใจออกบอล

เสียงตวาดตะโกน เพลงเชียร์  เบียร์ การโห่ร้อง เสื้อฟุตบอล โปสเตอร์ ป้ายผ้า หรือคำด่าทอที่ดังกระหึ่มมาจากห้องรับแขกในบ้าน.. คุณผู้หญิงเองคงแปลกใจ ทำไมมันเหมือนกันกับในทีวีนัก

เป็นที่ทราบกันทุกเพศว่ากีฬาอันเป็นที่นิยมสูงสุดคงหนีไม่พ้นฟุตบอล.. ถ่ายมันวันละสามคู่แปดคู่ (แถมชอบเซิ้งแข้งเวลาละครเรื่องโปรดออกจอ) คุณผู้หญิงอาจจะสงสัยว่ามันก็แค่ผู้ชาย 22 คนไล่เตะไอ้ลูกกลมๆ ลูกเดียวจะไปสนุกได้ยังไง.. ก็ว่ากันไปครับ ตราบใดที่ตรรกะของชายหญิงไม่มีวันซ้อนทับกันได้สนิทฉันใด ฟุตบอลก็จะไม่มีวันสุขสนุกสำหรับพวกคุณเองฉันนั้น เพราะมันไม่เหมือนกับพวกเราบางคนที่กล้าพูดได้ว่า ฟุตบอลนั้นสำคัญกว่าศาสนาและนารีเสียอีก

ทีนี้ ตรรกะที่ยังเกยทับกันไม่สนิทนี่แหละครับที่เป็นปัญหาใหญ่ เพราะผู้หญิงหลายท่านคิดเสมอว่า การรับชมฟุตบอลของพวกผู้ชายนี่มันช่างน่ารำคาญหนวกหู ยิ่งถ้ามีฝูงเพื่อน (เป็นนามเรียกขานที่เหนือกว่าเพื่อนฝูง เพราะมากันเป็นขโยง) เมื่อไหร่เป็นได้เละเทะเมื่อนั้น ซึ่งนั่นอนุมานได้ว่า มันเป็นความผิดของผู้ชายได้ร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม

ช้าก่อนครับ..  ผมต้องอธิบายให้เข้าใจจริงๆ ว่า passion ในการรับชมฟุตบอลของผู้ชายมันเป็นแบบนี้จริงๆ และหลายครั้งมันเป็นมากกว่ากิจกรรมสันทนาการระหว่างฝูงเพื่อนของพวกเรา มันเป็นศักดิ์ศรีที่ค้ำคอ มันเป็นเกียรติแก่ตนเองที่ได้เลือกเชียร์ทีมโปรดตั้งแต่เด็กเหมือนกับแฟนบอลเรือนหมื่นในสนามสีเขียวนั่น  ผู้คนอีกครึ่งค่อนโลกกำลังลุ้นกันตัวเกร็งหน้าโทรทัศน์ไม่ต่างจากพวกเรา เราสุขเมื่อทีมโปรดเซ็นสัญญาผู้เล่นใหม่ๆ เราทุกข์เมื่อทีมทำผลงานได้น่าผิดหวัง พวกเราเสียงดัง โวยวาย หยาบคาย ถ่อยเถื่อนเหมือนได้ลงเล่นในเกมเสียเอง อยากให้คุณผู้หญิงจินตนาการในยามที่ทีมรักของพวกเราขยี้ทีมคู่ปรับดูนะครับ ยิ่งถ้าเป็นทีมคู่อาฆาต หรือทีมที่เพื่อนๆ เราเชียร์ล่ะก็ ความสุขที่แท้จริงของการดูฟุตบอลมันอยู่ตรงนี้แหละ.. มันคือการได้ทับถม ถากถาง (ที่ผมกล้ายืนยันว่า หนักหนากว่าแค่การ “หยอกล้อ” มากครับ) แดกดันใส่เพื่อนผู้ปวดแปลบที่หัวใจ.. ให้เจ็บนี้อีกนาน หากเป็นตัวเราเองที่เจ็บช้ำ ก็ขอให้เข้าใจไว้ได้เลยว่าเราจะเศร้าอย่างนี้มากกว่าสามสี่วัน เป็นไปตามความสำคัญของเกม แถมเรื่องพวกนี้ล้อกันได้เป็นปีเชียวนะครับ จนกว่าจะถึงฤดูกาลหน้าเลยล่ะ

และแน่นอน บอลนอกแค่สะใจ.. แต่บอลไทยอยู่ในสายเลือด!

หากเปรียบเทียบให้ชัดเจนระหว่างชายหญิง การดูบอลของชาวชายก็ไม่ต่างอะไรกับ social life ของคุณผู้หญิงที่รวมพลกันออกไปชอปปิ้ง เข้าตีร้านอาหารหรู บุกบาร์โฮส หรือแม้แต่หัวร่อต่อกระซิกกันเบาๆ ในวงสนทนินทา สิ่งหนึ่งที่ต่างออกไปคือ social life ของพวกผู้ชายบ้าบอลมักสร้างความเดือดร้อนรำคาญแก่คนใกล้ตัวมากไปจนกระทั่งกลายเป็นปัญหา บางครั้งถึงกับใส่อารมณ์กับคนที่เรารักเพราะแค่เรื่องฟุตบอลแมชต์เดียว..

เข้าสูตรทางบอลดี ทางบ้านแย่ไปเสียฉิบ

พวกเราขอโทษครับ.. ก็แค่บอลมันพาไป ใช่ว่าบอลแพ้ แล้วคนจะแพ้ซะที่ไหน แม้ว่าใจนึง ลึกๆ แล้วอยากจะเชิญชวนคนที่รักมาพบประสบการณ์ในรูปแบบใหม่เช่นการชวนไปดูศึกดาร์บี้ แมชต์ริมขอบสนาม (จะประเทศไหนก็ตามแต่กำลังทรัพย์) ให้ได้ซึมซับสรรพรสของฟุตบอลก็ไม่กล้า เพราะเรารู้ดีว่าพวกเธอจะไม่มีวันเข้าใจ แม้ว่าจะพยายามทำความเข้าใจเท่าใดก็ตามที

หนทางแก้ปัญหาเรื่องลูกกลมๆ แบบนี้ คงไม่มีอะไรที่สบายใจกับทั้งสองฝ่ายมากไปกว่าที่คุณผู้หญิงเองที่เอาใจเขามาใส่ใจเรา ปล่อยให้พวกบ้าบอลได้สวมเสื้อทีมโปรด ก้าวออกไปสู่โลกส่วนตัวกับเพื่อน เหมือนที่ตัวคุณเองเคยทำตอนอยู่กันเป็นหมู่คณะ มีพื้นที่ให้ปลดปล่อยสัญชาติญาณดิบเถื่อนหรือแม้แต่บางครั้งที่ได้ปลดปล่อยเอาความเป็นเด็กในตัวออกมาวิ่งเล่นบ้าง พวกเราเองจะเป็นสุขเหลือล้นกับอิสระที่เหล่าแม่บ้านมอบให้ เพราะอะไร

เพราะบางเรื่องไม่จำเป็นต้อง“เข้าใจ”หรอกครับ แค่“ตามใจ”ก็พอ :)